درخشش معلولان در پکن به ياد ماندنی است نياز به ورزش و تأثير سلامتی آن در افراد معلول، بسيار بيشتر از افراد سالم احساس میشود
ورزش، معلول را به ميان جامعه میکشاند و آنان را مستقل میسازد. امروزه، افراد معلول در بسياری فعاليتهای اجتماعی و مسابقات شرکت دارند و هويت خود را به جامعه شناساندهاند. به همين خاطر است که بسياری معلولان برای نشان دادن توانمندیهای خود و البته تلاش برای سلامت بيشتر، رو به ورزش میآورند.
تلاش و پشتکار معلولان منطقه در ورزش باعث شده تا تعداد زيادی از آنها در مسابقات مختلف استانی، کشوری و حتی بينالمللی حائز رتبه شوند. با اين و جود مشکلات و موانع زيادی در مسير پيشرفت آنها وجود دارد. سراغ معاون فنی و ورزشی سازمان تربيت بدنی جنوب غرب تهران رفتيم تا از وضعيت مجموعههای ورزشی معلولان در منطقه جويا شويم. «محمدرضا کريمي» به سؤالات ما پاسخ میدهد.
•ورزش معلولان منطقه را چگونه ارزيابی میکنيد؟
تاکنون ورزشکاران زيادی از اين منطقه با وجود محروميتها شرکت کردهاند و خوشبختانه به رتبههای قابل توجهی هم دست يافتهاند. درخشش معلولان منطقه در مسابقات پارا المپيک پکن يکی از اين افتخارات است که طی آن علی صادقزاده، محمدعلی ياری، فاطمه منتظری، سيدجواد موسوی و ديگر قهرمانان معلول منطقه باعث بالارفتن پرچم پرافتخار ايران در عرصههای بينالمللی شدهاند.
•چند ورزشکار معلول در منطقه وجود دارد؟
نزديک به 40 ورزشکار معلول در منطقه ساکن هستند که 30 نفر از آنها در رشته دو و ميدانی و 10 نفر در رشته وزنهبرداری فعاليت میکنند.
•يعنی معلولان منطقه ما، فقط در همين رشتهها فعاليت میکنند؟
در اين منطقه 3 رشته دو و ميدانی، وزنهبرداری و تنيس روی ميز برای معلولان وجود دارد که بنا به تقاضای آنان تشکيل شده است. اگر داوطلبان برای فعاليت در رشتههای ديگر تمايل داشته باشند، سالنی برای آنها در نظر میگيريم.
•سازمان تربيت بدنی جنوب غرب تهران برای معلولان منطقه چه امکاناتی در نظر گرفته است؟
اين سازمان در ورزشگاه قيانوری امکاناتی برای فعاليت معلولان در رشته تنيس روی ميز مهيا کرده است، اما با استقبال خوبی از سوی معلولان مواجه نبودهايم. سئانسهايی هم برای شنای افراد معلول در اين ورزشگاه تعيين شده که با استقبال ورزشکاران و ساير معلولان روبرو شده است.
سازمان تربيت بدنی، زمين چمن طبيعی اختصاصی هم در ورزشگاه شهيد قيانوری برای اين افراد در نظر گرفته که برای فعاليت آنان در رشتههای دو و ميدانی، پرتاب ديسک، پرتاب نيزه و ... مورد استفاده قرار میگيرد.
•به نظر شما، اين امکانات برای معلولان کافی است؟
به طور مسلم چنين امکاناتی کافی نيست و بايد حمايت بيشتری از اين ورزشکاران شود.
•پس چرا اقداماتی برای اين افراد انجام نمیدهيد؟
اگر امکانات بيشتری در اختيار داشته باشيم، بطور حتم دريغ نخواهيم کرد.
•اين امکانات را چه نهادی بايد فراهم کند؟
همه نهادها و مسئولان شهری بايد به ورزش معلولان اهميت دهند. •ورزشگاه قيانوری هم مختص معلولان نيست و افراد عادی هم از آن استفاده میکنند. چرا مجموعهای برای افراد معلول در منطقه وجود ندارد؟
حق با شماست. اين مجموعه ورزشی مختص عموم است، اما روزهای فرد را برای استفاده معلولان در نظر گرفتهايم.
«علی محمدياري» قهرمان پرتاب ديسک:
مديون فداکاری مادرم هستم
بارها تصوير او را از تلويزيون در مسابقات ديدهايم. ساکن محله نعمتآباد است و به اين موضوع افتخار میکند. «علی محمدياري» يکی ديگر از ورزشکاران معلول و افتخارآفرين منطقه است که از 6 ماهگی به دليل ويروس فلج اطفال، معلول شده است. 27 ساله است و از 7 سال پيش به ورزش روی آورده است.
در مسابقات پارالمپيک پکن موفق به دريافت مدال نقره جهان در رشته پرتاب ديسک شده و هنوز هم در اين رشته ورزشی فعاليت میکند. محمدياری درباره چگونگی حضور خود در مسابقات پارالمپيک میگويد: «فروردين ماه سال 87 مسابقاتی برگزار شد و از شرکتکنندگان تست گرفتند. من هم در مسابقات پرتاب ديسک موفق به ثبت رکورد شدم و همين امر باعث شد تا به مسابقات پارالمپيک اعزام شوم.»
وی علت موفقيت خود و ديگر معلولان در رشتههای ورزشی را غيرت و همت آنها میداند و میگويد: «ورزشکاران پارالمپيک استثنايی هستند. آنها با وجود مشکل جسمانی، نه تنها گوشهنشين نشدند بلکه برای کشور خود افتخار آفريدند. معلولان با کمترين توان جسمی، بزرگترين افتخارات را برای کشورمان کسب کردهاند و هميشه به اين موضوع افتخار میکنم.»
اين قهرمان هممحلی از توجه ساکنان منطقه به معلولان ورزشکار قدردانی کرده و میگويد: «اهالی محل برای موفقيت ما دعا میکنند و هميشه به استقبال ما در زمان بازگشت از مسابقات میآيند. ما هم آرزو میکنيم با کسب رتبه برای کشور، دل مردم را شاد کنيم زيرا دعای خير آنها دنبال ما و خانوادههای ما است.»
محمدياری ادامه میدهد: «هميشه قهرمانی خود را مديون خدا، مردم و مادر فداکارم میدانم که با جان و دل مرا بزرگ کرده است.» وی همانند ديگر ورزشکاران معلول از نبود شغل مناسب گله میکند و میگويد:
«برای تأمين مخارج خود مجبور به انجام کار هستم. بنابراين از چندی پيش و به پيشنهاد يکی از آشنايان به مسافرکشی روی آوردم تا مخارج خود و تحصيلم را تأمين کنم. در اين شغل اذيت میشوم زيرا گاز و ترمز خودرو دستی است و بايد همه کارها را با دست انجام دهم.»
«علی صادقزاده» قهرمان پارالمپيک:
سختی زيادی کشيدم
در سنين کودکی معلول شده، اما هيچ وقت به اين موضوع به عنوان ضعف نگاه نکرده است. معلوليت او از ناحيه پاهاست و قدرت قهرمانی او در دستانش ذخيره شده است. مدالهای رنگين «علی صادقزاده» در مسابقات جهانی باعث افتخار همه ايرانيان و به ويژه اهالی منطقه است. او هرگز معلوليت را دليلی بر ضعف و نااميدی نمیداند، اما گلايههايی دارد که بايد شنيد.
•چرا بعضی افراد فکر میکنند، فرد معلول در انجام کارها ناتوان است؟
اين ديدگاه شخصی افراد است. هيچ وقت احساس نکردم که معلول هستم. اعتماد به نفس من باعث شد تا به استعداد وزنهبرداریام پی ببرم و در اين رشته ورزشی موفق شوم. البته، رسيدن به اين جايگاه هم ساده نبود و فراز و نشيبهای زيادی در ورزش و زندگی طی کردم.
•در وزنهبرداری با مشکلی هم مواجه شدهايد؟
وزنهبرداری ورزش سخت و سنگينی است. از نظر روانی تأثيرات گاه بدی در ورزشکار باقی میگذارد و او را دچار افسردگی میکند. از نظر جسمی هم، صدماتی به بدن وارد میشود و گاه منجر به پاره شدن رگهای بدن میشود.
•چه توصيهای به ورزشکاران معلول در اين رشته داريد؟
به ورزشکارانی که وارد اين رشته شدهاند، توصيه میکنم به اين رشته تنها به عنوان يک وسيله برای ارتقای سطح سلامتی خود نگاه کنند، نه به شکل حرفهای تا بدنشان هميشه سالم بماند.
•امکانات اين رشته در منطقه ما چقدر است؟
متأسفانه، امکانات اين رشته بسيار اندک است. 2 نفر از ورزشکاران مدالآور در مسابقات پارالمپيک پکن ساکن منطقه ما هستند، اما حتی يک ورزشگاه ويژه معلولان در منطقه نداريم. من از نزديک با بسياری از ورزشکاران معلول محله آشنا هستم و همه آنها از اين کمبودها گله میکنند.
•آيا شغل ديگری هم داريد؟
خير. وزنهبرداری تنها شغل من است و از همين راه امرار معاش میکنم. دوست دارم مسئولان حمايت بيشتری از ما داشته باشند تا ما هم برای ادامه کار دلگرم شويم. به عقيده من، نبايد غم نان و مشکل امرار معاش دغدغه اصلی ورزشکاران معلول شود زيرا از ادامه کار دلسرد میشوند.
«امير برزگري» عضو تيم ملی بسکتبال: مانعی برای ورزش قطعنخاعیها نيست
«امير برزگري» در سن يک سالگی از ناحيه پا معلول شده است. وی عضو تيم ملی بسکتبال با ويلچر، کارمند کميته فنی هيئت ورزشهای جانبازان و معلولان و مسئول برگزاری مسابقات جانبازان و معلولان استان تهران است. به همين خاطر، به خوبی از وضعيت و مشکلات افراد معلول آشناست.
وی درباره علت معلوليت خود میگويد: «از يک سالگی به علت بيماری مادرزادی از ناحيه پا معلول شدم. با اين حال، تحصيلاتم را تا ديپلم ادامه دادم و به ورزش رو آوردم. از سال 74 هم در رشته بدنسازی فعاليت کردم و يکسال بعد رشته دو و ميدانی و بسکتبال را انتخاب کردم و موفق به کسب رتبههايی دراين رشته شدم.»
وی ادامه میدهد: «با وجودی که ورزشگاه ويژهای برای معلولان در منطقه وجود ندارد، اما اين موضوع باعث سرخوردگی ورزشکاران معلول نشده و با وجود همه سختیها به کار خود ادامه دادند. تا جايی که در عرصههای بينالمللی هم حائز رتبه شدند.» برزگری با اعلام اين مطلب که بيشتر ورزشکاران منطقه برای انجام تمرينات ورزشی خود به مناطق ديگر میروند، گفت: «سالنی در ورزشگاه شهيد قيانوری برای انجام امور ورزشی معلولان اختصاص داده شده که با نبود وسايل گرمايشی و سرمايشی مواجه است.» عضو تيم ملی بسکتبال معلولان و جانبازان منطقه میگويد: «هر فرد معلول با هر درصد نقص عضو میتواند ورزش کند. حتی افراد قطع نخاعی هم میتوانند در رشتههايی خاص فعاليت کنند.»
مسئول برگزاری مسابقات جانبازان و معلولان در ادامه میگويد: «خيلیها تصور میکنند که افراد قطع نخاعی قادر به انجام هيچ کار و فعاليتی نيستند، اما واقعيت اين است که اين افراد در رشتههای واليبال نشسته و تنيس با و يلچر شرکت میکنند. گروهی از قطع نخاعیها هم که توانايی استفاده از دستها را ندارند، ورزشهای خاص خود را انجام میدهند اما هيچ رسانهای به پوشش اخبار در اين زمينه نمیپردازد.» برزگری در پايان به رشتههای ورزشی که معلولان قادر به انجام آنها هستند اشاره میکند و میگويد: «رشتههای بسکتبال با ويلچر، واليبال نشسته، تنيس روی ميز، تيراندازی با کمان و... از جمله ورزشهايی هستند که معلولان میتوانند بر حسب علاقه در آنها شرکت کنند.»
همشهری محله - 19 منبع : همشهری آنلاين | 
